Wekelijkse ervaringen en Malawiaans onderwijs.

Monire (goedendag)!

Jaja, ik begin mijn woordje ‘Malawiaans’ te spreken! De taal hier heet (Chi)Tumbuka en ik begin zo langzamerhand wat woordjes te herkennen en te spreken. Zoals ik eerder al vertelde gaat het groeten hier nogal uitgebreid (hoi – hoe is het – met mij gaat het goed) en die Tumbukagroeten ben ik nu een beetje aan het leren. Ik vond het al heel goed dat ik ‘monire’ kon zeggen, dus toen we ergens een keer naar toe wandelden zei ik heel trots tegen iedereen ‘monire!’. Sommige mensen antwoordden alleen in het Tumbuka met ‘muli wuli’(hoe gaat het?), daar kon ik nog niet op antwoorden en dat zei ik dan ook maar in het Engels. Hilariteit alom!

Mijn week

Deze week heb ik weer van alles en nog wat gedaan en ik denk zomaar dat dat de komende maanden ook wel zo gaat blijven.

Zondag zijn we naar de waterintake gewandeld. Hier krijgen Matunkha en een aantal dorpen om haar heen hun water vandaan. Het was 2 uur heen en 2 uur terug wandelen door de heuvels en dat was behoorlijk pittig. Maar ook super mooi! Eerst hadden we een prachtig uitzicht op de dorpen in het dal en daarna wandelden we een heel stuk door een mooie vallei. Door het regenseizoen was het pad behoorlijk slecht (het water maakt de (zand)wegen hier slecht), maar het was ook tof want het is mooi groen en er liepen allerlei stroompjes onderweg. De waterintake is in een klein riviertje en dat was door alle regen nu een mooie stroom geworden met watervallen erin. Hier hebben we even lekker gerelaxt, maar ik moest natuurlijk ook weer even los gaan met het klauteren op de rotsen. We hadden gelukkig mooi zonnig weer (geen regen!) en we zijn allemaal goed verbrand...

Maandagmiddag ging ik met Chituzu mee naar een Children´s Corner (naschoolse activiteiten) in een dorp op ongeveer 30-45 minuten rijden. Ze hebben hier een spel dat ze spelen zodra ze een bal krijgen. Ik weet niet hoe het heet, maar het is een soort van lummelen in twee teams. De teams moeten de bal van elkaar afpakken. Ik heb het op Matunkha al eens zien spelen en het werd dusook bij deze Children’s Corner gespeeld. Daarna ging de leider van de Children’s Corner een aantal spelletjes doen zoals zaklopen, estafette (waarbij ze aan het eind 10 rondjes moesten draaien om een schoen) en driebeensloop. Geweldig om te zien hoe die kinderen genieten van zulke spelletjes en helemaal in een scheur liggen om iemand die niet meer recht kon lopen na het draaien van 10 rondjes.

Dinsdag ben ik met Chituzu naar een CBCC (soort peuterspeelzaal) geweest op een dik half uur lopen. Het was tof om met die vrouw te praten en te zien hoe ze bezig was. Ik vond dat ze op een positieve manier met de kinderen om ging. Ze vertelde ook dat ze deze CBCC zelf had opgezet, omdat ze de kinderen in haar buurt (een achterstandswijk) een kans wilde geven om te ontwikkelen. Ze was begonnen in haar eigen huis en van daaruit was ze alle huizen langs gegaan om kinderen te verzamelen. Nu had ze zo’n 80 kinderen, in ieder geval in haar administratie. Toen wij er waren, waren er net 20 kinderen, maar dat is in het regenseizoen vaker zo heb ik gemerkt. Als het hier regent, komen kinderen niet of later naar school en dus ook naar de CBCC. Ook worden kinderen niet altijd naar de CBCC gebracht, omdat ze thuis geen eten hebben. Uit wat ze vertelde en hoe ze met de kinderen om ging, kon ik merken dat ze een vrouw met een missie was, heel tof om te zien! Bij elk bezoek aan een CBCC en een Children’s Corner vragen we of er nog kinderen zijn die opvallen, bijvoorbeeld omdat ze ziek zijn oid (zoals ik in mn vorige blog schreef over het jongetje met Downsyndroom en het doofstomme kind). Als dat dan zo blijkt te zijn, dan gaan we kijken hoe we daarbij kunnen helpen, bijvoorbeeld om eten te geven of we vragen of Ineke (de verpleegkundige) langs wil gaan. Zo proberen we als Matunkha deze kinderen verder te helpen.

Woensdag ben ik weer met Ineke op outreach geweest, mensen konden hun bloeddruk en HIV/AIDS laten testen. Donderdag ben ik naar een andere CBCC geweest en op de terugweg was de weg geblokkeerd. Er zat namelijk een vrachtwagen vast en die moest eruit worden getrokken (met een trekker, jawel!). Een minibus was zo eigenwijs om te proberen ernaast er langs te komen, maar die zat ook vast. Zo onstaan er dus files in Malawi... ’s Middags ben ik wezen kijken in de kruidentuin van Matunkha. De tuinman is een enthousiast voorstander van kruiden en heeft me van alles laten zien. Zo maken ze van chillipepers een compres dat helpt bij reuma, stonden er allerlei planten en bomen die hielpen tegen koorts en helpt aloë vera goed bij het genezen van wonden. Interessant!Gisteren (vrijdag) heb ik weer geobserveerd op de school.

Onderwijs in Malawi

Over de school gesproken, ik zal nog even uitleggen hoe het onderwijs in Malawi eruit ziet. Ik vind het zelf erg leuk om te zien hoe het onderwijs er hier uit ziet en hoe dat verschilt en overeenkomt met het Nederlandse systeem.Kinderen gaan hier naar de basisschool als ze 6 jaar zijn, maar als ze naar een CBCC gaan en het daar goed doen, kunnen ze ook met 5 jaar naar school. Dan zijn er 8 standards/groepen en rond je 14^e ga je naar de middelbare school, hier zijn 4 forms en daarna ga je naar een vervolgonderwijs of niet meer naar school. In standard 8 (basisschool) moet je aan het eind een examen doen en de uitslag van dat examen bepaalt naar welke middelbare school je kan, dit snap ik nog niet helemaal maar volgens mij is er verschil in kwaliteit. Zo zijn het bijvoorbeeld regeringsscholen of districtsscholen, maar of dat ook verschillende niveaus zijn weet ik niet. In ieder geval komt het nogal eens voor dat standard 8 wordt overgedaan, om een zo hoog mogelijke eindscore te krijgen en dus een betere middelbare school. Ik heb ook wel eens jongeren van 16 jaar in de klas zien zitten. Ook in standard 1-7 kunnen de leeftijden nogal uit elkaar liggen, maar waar dit aan ligt weet ik eigenlijk niet. Ik denk dat zittenblijvers hier vaker voor komen als ze het goede niveau nog niet hebben.Op school krijgen ze verschillende vakken, namelijk Engels, Rekenen, Life skills (bijvoorbeeld normen & waarden en lichamelijke verzorging), Expressive arts (bijvoorbeeld tekenen, knutselen en lichamelijke beweging), Bijbelkennis, Agriculture (bijvoorbeeld les over verschillende gewassen), Social and Environmental Sciences (bijvoorbeeld geschiedenis en aardrijkskunde), Science en Chichewa. Chichewa is de officiële Malawiaanse taal en wordt gesproken in het zuiden en midden van het land. Tumbuka is een beetje het Fries van Malawi, het wordt getolereerd maar er wordt bijvoorbeeld niet echt les in gegeven. Wel wordt het gepraat/er uitleg in gegeven op school. In de laagste standards wordt nog veel les gegeven in het Tumbuka, vandaag vertelde een leraar dat zijn handleiding in het Engels is, het leerlingenboek in het Chichewa en dat hij praat in het Tumbuka: over schakelen gesproken! In de hogere standards gebeurt steeds meer in het Engels.

Op Matunkha staat dus een school, Tenthere School en hier heb ik inmiddels 5 klassen gezien. In de dorpen om Matunkha heen staan ook allerlei scholen en hier zitten (net als in Nederland) grote verschillen tussen wat betreft leerlingaantallen. In Rumphi staat een enorme basisschool met heel veel leerlingen, in een dorp in een uithoek (ver weg van een stad) staat een school met weinig leerlingen en deze school gaat ook maar t/m standard 6, daarna moeten ze naar een andere school.Ik heb op één school buiten Matunkha één klas gezien, dus ik kan niet heel erg vergelijken, maar wat ik hoor is Tenthere School een relatief betere school voor Malawiaanse begrippen. Sowieso is het leerlingaantal laag, tussen de 30 en 40 leerlingen. Dit in tegenstelling tot andere scholen waar soms wel 80 leerlingen of 126 (!) in een klas zitten met één leraar. Op Tenthere hebben ook alle kinderen een zitplek, dit is ook niet op alle scholen zo (de grond is dan één grote zitplek). Ook zijn er meer lesmaterialen, dus potloden/pennen en schriften voor veel (als het goed is alle) kinderen. Wat me ook opviel is dat er op Tenthere meer materiaal aan de muren hangt, zoals een getallenlijn of het Engelse alfabet.

Wat denk ik een groot verschil is met het Nederlandse onderwijs, is dat kinderen hier heel veel kennis klassikaal binnen krijgen. Er wordt niet gekeken of kinderen opletten (soms kletsen ze gewoon door de leraar heen of dromen wat voor zich uit), of ze het begrijpen en al helemaal niet welk niveau ze hebben. Vandaag bijvoorbeeld moesten de kinderen een opdracht maken. Eén meisje ging aan de slag en had de opdracht binnen 5 minuten af. Andere kinderen zaten eerst te dromen en gingen toen een keer aan de opdracht beginnen, in totaal duurde deze opdracht een half uur. De leraar liep ondertussen wat door de klas, ging de klas een keer uit, keek wat schriften na en bereidde zijn volgende les vast voor door wat op het bord te schrijven. Ondertussen deden de kinderen die klaar waren niets, ze kletsten wat en keken wat voor zich uit. Dit is wat ik veel heb gezien in de verschillende klassen.

Maar wat leuk was, is dat deze leerkracht wel verlengde instructie gaf (soort van), want een aantal kinderen moest een tekstje voorlezen op het bord. Eén van de kinderen ging niet zo snel met lezen, toen ging de leraar samen met dat kind lezen (extra instructie). Dit was alleen voor de klas, terwijl de andere kinderen meekeken, niets deden of het kind uitlachten (!). Ik heb ook bij één leraar een klaaropdracht gezien (joehoe!) en één lerares gaf alle kinderen een boek, zette ze in groepjes bij elkaar en ging net zo rijtjes lezen als ik wel eens deed in groep 3 (herkenning!).Kortom: leuk om de verschillen en overeenkomsten te zien met het Nederlandse onderwijs...

Ik heb trouwens de afgelopen week drie ladingen foto’s geüpload, mocht je ze nog niet gezien hebben, dan wens ik je veel kijkplezier :)!

Tot de volgende keer maar weer (dat Tumbuka woord moet ik nog leren...)!

Groetjes Esther

Een leuke week!

Hello everybody!

Ik zit al weer bijna een maand in Malawi, de tijd vliegt!

Afgelopen week heb ik een leuke week gehad (daarover later meer) en ik merk dat ik nu echt begin te wennen, ik ben ook een stuk positiever dan vorige week :). Ik voel me meer thuis op het centrum en ook meer in het land en de cultuur. Ik vind die rare Malawianen en het Afrikaanse leven minder eng, ik wandel bijvoorbeeld makkelijk even naar Rumphi (dat grotere dorp in de buurt) terwijl ik dat in het begin echt nog wel spannend vond! Ik weet zeker dat het de komende maanden nog meer gaat wennen en als normaler en thuis gaat voelen, maar ik merk dat het nu al veel beter gaat. De eerste indrukken zijn geweest (in ieder geval van de dingen op en rondom het centrum), het worden 2^e, 3^e of 10^e indrukken en alles wordt minder apart. Super fijn!

Mijn week in het Malawiaanse leven

Zoals ik al zei, heb ik een leuke week gehad. Ik heb van alles en nog wat gedaan en dat was leuk!

Maandag heb ik geobserveerd in één van de klassen van Tenthere School (de school op Matunkha). Ik blijf het echt leuk vinden om het onderwijs hier te zien; de leerkrachten, klassen en leerlingen te observeren. Soms lijkt het bijna op het onderwijs in Nederland en soms is het zo anders!

Dinsdag ben ik met Chituzu (die OVC officer) mee geweest naar een dorp op ongeveer een uur rijden hier vandaan. We gingen kijken bij een CBCC daar. Ik noemde de CBCC elke keer kinderopvang, maar ik kwam er achter dat het meer lijkt op een peuterspeelzaal in Nederland. Kinderen worden er heen gebracht om te worden voorbereid op de basisschool. De leeftijd is alleen wel van 1 t/m 5 jaar. We gingen naar deze CBCC om een meeting te hebben met de caregivers (medewerkers). Eerst ging Chituzu even wat zingen met de kinderen en ging een leidster laten horen hoe goed de kinderen het (Engelse) alfabet kennen. Eén kind van twee kon hem helemaal opzeggen! Ze kunnen in dit land heel goed kennis/rijtjes opdreunen en dat begint dus al op de CBCC. Ze kunnen bijvoorbeeld het rijtje opzeggen van 1 tot en met 10 (in het Engels), maar echt het tellen (bijvoorbeeld op mijn vingers) kunnen ze niet. Dit hoeven ze ook nog niet te kunnen als ze 1 of 2 zijn, maar als ze 5 zijn moet dit toch wel een keer lukken. Sommige kinderen snappen het redelijk snel als ik het uitleg, anderen blijven me heel glazig aankijken.

Na dit spektakel werden alle kinderen gewogen. Zoals ik de vorige keer zei, krijgen een aantal CBCC’s en scholen in de omgeving hier Likuna Phala (mais- en sojameel) om pap van te maken. Om te kijken of dit helpt, worden de kinderen een aantal keer gewogen en wordt gekeken of de kinderen in de tussentijd aan zijn gekomen en de pap dus heeft geholpen. Dat het meel al wordt gedistributeerd en er daarna pas voor de eerste keer wordt gewogen, maakt dan blijkbaar niet zoveel uit. In ieder geval werd er een bagageweegschaal (zo’n hang ding met een haak eraan) opgehangen aan een balk in het lokaal. Toen werden de kinderen er één voor één aangehangen om te wegen. Tja, zo kan het ook...

Na het wegen hadden we een gesprek met de caregivers, zo’n gesprek heeft elke keer een vaste structuur. Eerst worden alle gegevens verzameld over de hoeveelheid kinderen, caregivers etc., daarna wordt gevraagd wat voor activiteiten er worden gedaan en wat de caregivers als uitdagingen, problemen en successen zien. Dit gesprek ging niet zo heel erg diep en was redelijk snel afgelopen. Maar ja, dan zit er zo’n gekke blanke die meer wil weten en die vraagt door wat ze precies doen, wat ze lastig vinden en waarom sommige dingen zo zijn. Op een gegeven moment vroeg één van hen ook aan mij of ik nog tips had voor hen. Ehm... nou, heb je even? Ik vond het heel tof dat ik iets bij kon dragen door ideeën te geven over wat ze nog meer konden doen. Wat ik wel echt merk is dat Malawianen heel mooi kunnen praten. Ze kunnen prachtig vertellen over wat ze mooi vinden aan hun werk. Ze weten echt precies wat ze zouden kunnen en moeten doen. Bijvoorbeeld bij zo’n CBCC, ze zeggen echt goeie dingen die ze zogenaamd doen: liedjes zingen, boekjes lezen, letters en cijfers oefenen. Bijvoorbeeld bij het alfabet elke kind zijn eigen letter aan laten wijzen en zo de kennis ook toe laten passen en niet alleen maar het alfabet opdreunen. Alleen wat ik in de praktijk zie, is heel anders. Dit zag ik bijvoorbeeld al bij de CBCC op Matunkha en zag ik hier weer. Ik heb de CBCC van dinsdag natuurlijk maar heel erg kort gezien, maar ik denk dat zij ook niet alles doen en toepassen van wat ze weten en vertellen. Het is ook een manier van denken en omgaan met kinderen die ze hier totaal niet gewend zijn...

Aan het eind van het gesprek kwamen ook nog twee kinderen uit de spreekwoordelijke mouw. Twee kinderen waarvan zij het lastig vonden om mee om te gaan. Eén van die twee is een kind met Downsyndroom (viel mij al op zodra ik binnenstapte, maar kennen ze hier niet), hij is 7 jaar en was ook naar de basisschool gegaan maar daar konden ze niets met hem omdat hij heel erg weinig kon. Toen is hij weer terug gestuurd naar de CBCC. Een andere was een kind die doof en stom is en epileptische aanvallen heeft. Ze vonden het vervelend dat hij kinderen vaak ging bijten en slaan. Ik heb geprobeerd uit te leggen hoe dat kan komen, maar ik weet niet of ze het echt goed begrepen. Het voelde een beetje gek om zo’n advies te geven, maar ook heel tof. Al met al een leuke ervaring: met zijn vieren op de grond zitten, rug tegen een net gemetselde muur, een open raam (nog geen glas er in), de regen tikt op het golfplatendak, zij praten in het Tumbuka (de lokale taal) en Chituzu alles maar vertalen/samenvatting naar het Engels en weer terug.

Daarna kwam de lunch, we kregen nsima aangeboden, dit is een soort stevige puree van mais en dit eten de Malawianen twee keer per dag. We kregen hier pompoenblad (lekker!), vis en geit (weer eens wat anders) bij. En dan moet je het maar opeten met je handen, een stukje nsima pakken en hier vis/groente/vlees bij pakken. Ik vond dat wat ik erbij kreeg wel lekker, maar de nsima smaakt echt nergens naar en was daardoor lastig door je keel te krijgen. In ieder geval heb ik het lokale voedsel gehad!

Na de nsima gingen we nog kijken bij de Children’s Corner, dit zijn naschoolse activiteiten.

En toen weer hobbeldebobbel terug in de auto. Daar geniet ik elke keer weer van, rijden door de heuvels met prachtig uitzicht (het is nu lekker groen ivm het regenseizoen). Ik moet wel eerlijk zeggen dat het Maxima-effect hier enigszins bij mee speelt. Als blanke ben je hier nogal bijzonder en vinden mensen het erg leuk als je even zwaait. Kinderen komen soms helemaal naar de weg toegerend, ‘azungu (blanke), hi!’. Dit is onderweg in de auto zo, maar ook als je bijvoorbeeld naar Rumphi wandelt. Je kunt hier zeg maar niet incognito over straat.

Onderweg naar de dorpen rijden we ook langs de veldjes van de mensen, er staat heel vaak mais op van allerlei lengte, soms klein en soms al best groot. Tussen de mais staat vaak pompoen, die blijft mooi laag en kan er goed tussendoor groeien. Er staat ook nog wel eens tabak op, dit wordt gedroogd, verkocht en geëxporteerd. Daarnaast heb ik al een aantal keer pinda’s gezien en verder nog niet zoveel. Sommige mensen verbouwen ook casave of soja, maar dit heb ik nog niet herkend.

Woensdag ging ik met Chituzu naar een CBCC en Children’s Corner in een ander dorp, dit was alleen iets minder goed voorbereid dus was vooral ook veel wachten.

Donderdag ging ik met Ineke mee om school health te doen. Vanuit de overheid wordt gezegd dat alle kinderen in bepaalde klassen moeten worden onderzocht. Het ziekenhuis in Rumphi heeft hier eigenlijk geen capaciteit voor, dus Ineke heeft aangegeven te willen helpen. Samen met een verpleegkundige van het ziekenhuis en Ineke ging ik dus op weg naar een school. Het is de bedoeling dat we alle kinderen van standard 1 (de jongste groep) op alle scholen gaan zien dit jaar, ik ben benieuwd of dat gaat lukken! Ik woog en mat de kinderen en coördineerde de boel, de verpleegkundige deed een zichttest en Ineke deed de uiterlijke gezondheid (huid, ogen, oren etc). Leuk om op een andere manier met kinderen bezig te zijn. We gaan nu elke twee weken naar een school toe hiervoor.

Vrijdag ben ik naar Mzuzu geweest om mijn visum te verlengen, ik mag weer een maandje blijven :)! ‘s Avonds hebben we met alle vrijwilligers bij Tiem en Ineke gekookt en gegeten. Dat was erg gezellig en super lekker! Het was ook lekker weer, echt zo’n Nederlandse zomeravond met kaarsjes, een lange broek aan en een vestje voor als het wat kouder wordt. Ik moet zeggen dat het dan wel een leuk idee is dat het in Nederland winter en vies weer is!

Vandaag (zaterdag) rommel ik lekker wat aan en morgen gaan we naar de waterintake wandelen, hier krijgt Matunkha zijn water vandaan. Dit is nog wel een aardige wandeling door de omgeving, dus ik ben benieuwd! Volgende week meer :).

Ondertussen doet de wifi het nog steeds niet en kan ik helaas nog geen foto’s uploaden. Mijn blog krijg ik via mijn telefoon er wel op, maar foto’s is teveel gevraagd. Heb er intussen wel heel wat gemaakt, dus als ik weer wat kan uploaden ga ik dat snel doen!

Groetjes aan Nederland!

Esther

Van alles

Hee hoi iedereen,

Het wennen begint te komen, ik merk dat ik steeds meer wen aan het leven op Matunkha: het dagritme, de manier van werken, de mensen. Dat is erg fijn om te merken. Nu dat me allemaal minder energie kost, kan ik bezig gaan met het vullen van mijn dagen en dat zorgt nu nog wel voor wat frustratie. Ik weet ongeveer waar ik het komende jaar mee bezig ga, maar daardoor zijn mijn dagen nu in het begin niet ineens gevuld. Dit is ook weer heel logisch, maar toch.

OVC

Chituzu (naam om te onthouden ;-)) is de OVC-officer. OVC staat voor Orphans and Vulnerable Children (wezen en kwetsbare kinderen). Kwetsbare kinderen zijn bijvoorbeeld kinderen die ziek zijn of die in zware armoede leven. Het werk van Matunkha betrof oorspronkelijk deze kinderen en daar wordt nog steeds veel aandacht aan besteedt. De OVC-officer gaat niet over het onderwijs, maar eigenlijk over alles wat daaromheen gebeurt op het gebied van kinderen. Bijvoorbeeld de CBCC (kinderopvang) en de Children’s Corner (naschoolse activiteiten). Hier ga ik dus met meekijken/mee bezig. Verder krijgen een aantal CBCC’s en scholen Likuni Phala, dat is een mix van maismeel en sojameel en daar wordt pap van gemaakt. Veel kinderen krijgen ’s morgens geen ontbijt en ook geen eten mee naar school. Matunkha zorgt er dan voor dat deze kinderen wel te eten krijgen, zodat ze dagelijks in ieder geval één maaltijd krijgen en zodat ze zich ook kunnen concentreren op hun schoolwerk in plaats van op hun lege maag. Daarnaast zijn er in elke CBO (zo’n soort gemeente) één of meerdere vrijwilligers die de kwetsbare kinderen in de gaten houden. Mocht er een kind zijn waar het niet goed mee gaat, dan wordt Chituzu geroepen om te helpen. Hij gaat dan op huisbezoek en probeert te helpen, bijvoorbeeld door eten of materiaal te brengen of door de verpleegkundige (Ineke) te vragen om langs te gaan. Ik las bijvoorbeeld een verhaal over een meisje die lichamelijk gehandicapt is en die nergens heen kan. Er werd voor haar dan een rolstoel geregeld.

Ik ben dus gekoppeld aan Chituzu en dat is op zich prima, alleen is hij niet een heel erg actief, hardwerkend persoon (zacht gezegd). Hij heeft een hele lijst met activiteiten en plant die dan wekelijks in. Maar als iets anders loopt en hij iets niet kan doen of in de middagen (als die CBCC’s en scholen gesloten zijn), doet hij soms gewoon echt niets, loopt 10 x heen en weer om iets te regelen of koffie te halen. Hij gaat dan niet iets anders bedenken om te doen. We zouden bijvoorbeeld afgelopen maandag de Likuna Phala (dat meel) gaan uitdelen op scholen en CBCC’s, maar dat meel moest nog worden gemalen van mais en soja en de stroom lag eruit dus de maismolen deed het niet. Dus konden we dat meel niet uitdelen. Dus kon hij verder ook niets doen volgens hem (en hij had die hele lijst met activiteiten voor deze week). Dus hebben we de hele dag in zijn kantoortje gezeten. Voor mij, als graag-nuttig-willen-zijnde persoon en Nederlander is dat... ehm... wennen (lees: frustrerend!). Maar ook echt wel leerzaam hoor. Leerzaam om eraan te wennen en om met de cultuur te leren om gaan, maar ook leerzaam omdat ik nu ongeveer elke map in zijn kantoortje door heb gebladerd en/of heb gelezen. Heb wel een beetje een overzicht gekregen van het werk dat de OVC-officer doet en dat is dan wel weer leuk.

Mijn week/werkzaamheden

Verder begon afgelopen week direct goed, 30 uur achter elkaar zonder stroom gezeten (zondag en maandagmorgen). Ook de dagen daarna viel de stroom geregeld uit. Wat kun je dan genieten van het indrukken van het lichtknopje waarna het licht ook echt aan gaat!

Maandag en dinsdag heb ik dus met Chituzu meegelopen. Frustrerend, maar ook interessant. Dinsdagmorgen gingen we naar een school waar hij iets moest doen, ik werd toen in een klas gedumpt en dat vond ik erg leuk! Het was een leuke docent en het is super leuk om het onderwijs hier te zien. Later komt er nog wel een keer een verhaal over hoe het Malawiaanse onderwijs eruit ziet.

Woensdag zou ik weer mee met Ineke op outreach (testen voor bloeddruk, baarmoederhalskanker en HIV/AIDS), dus wij hobbeldebobbel naar een CBO. Komen we daar aan, wisten ze van niets. Degene met wie Matunkha contact heeft gehad, had niets geregeld. De inwonders van die CBO wisten dus ook nergens van en de ervaring is dat ze dan ook niet komen (ze zijn naar hun land gegaan om dat te bewerken bijvoorbeeld). Dus gingen we weer hobbeldebobbel terug zonder iets te hebben gedaan. Dat gehobbel en gebobbel vind ik trouwens wel echt heel erg leuk, het is gewoon tof om de omgeving te zien en te ervaren! Mijn plattelandsgenen kwamen naar boven, want ik zag gras en moest er natuurlijk even op fluiten. Dat hadden de Malawianen nog nooit gehoord dus dat hebben Ineke en ik ze even geleerd, super grappig! Ik ga proberen hier een filmpje van te uploaden.

Donderdag en vrijdag heb ik met de diergeneeskundestudenten opgetrokken/meegelopen/geholpen, zij zijn inmiddels ook weer vertrokken. Er zijn nu twee andere vrijwilligers, dus dat is ook wel gezellig!

Het Malawiaanse leven

Buiten mijn dagelijkse bezigheden maak ik natuurlijk ook van alles mee van het Malawiaanse leven.

We gaan regelmatig naar Mzuzu (zoals afgelopen zaterdag). Dat is een stad op ongeveer een uur rijden. Hier kunnen we geld pinnen, moet ik heen om mn visum te verlengen en is een grote supermarkt (jeeej!!) waar echt heel veel te halen is. Het komt allemaal uit Zuid-Afrika dus is niet echt goedkoop, maar wel fijn om bijvoorbeeld chocoladepasta of appels te kunnen eten. Rumphi is een dorp op ongeveer 3 kilometer afstand, hier is een markt en zijn wat winkels. Het stelt niet heel erg veel voor, maar het is wel leuk om er zo af en toe heen te lopen. Hier heb ik trouwens ook twee chitenges gehaald, dit zijn lappen stof die de vrouwens hier als omslagdoek gebruiken. Zij gebruiken ze over hun gewone kleding heen, om hun kind in op hun rug te binden of om iets in op hun hoofd te dragen. Ik draag hem gewoon als rok over een broek heen, de kniën moeten hier namelijk altijd bedekt zijn dus ik pas me netjes aan. Ze hebben hier in de omgeving sacramento’s, dat zijn fietstaxi’s. Je springt achterop een fiets en de fietser brengt je dan waar je maar wilt. Ik heb m nu een keer genomen vanaf Rumphi terug naar Matunkha.

De mensen hier zijn trouwens wel echt vriendelijk! Het is leuk om mensen op Matunkha te (her)kennen en zij kennen mij natuurlijk ook snel (zoveel blanken lopen hier niet rond). Geregeld maak ik een praatje met mensen die ik ken of leer kennen. Pas liep ik een rondje over het centrum en spraken verschillende mensen me aan, altijd leuk!

Hier groeten mensen trouwens niet alleen met

‘Hello’ ‘Hello’.

Maar met een heel verhaal:

‘Hello, how are you?’ ‘I’m fine, how are you?’

‘I’m fine, thank you’.

(hoe gemeend dit is, is de vraag, maar goed)

Het is even wennen om iets te maken van het Engels van de Malawianen. Soms is het slecht te verstaan, want ze hebben nogal een accent (en ik natuuuurlijk niet). En soms ken ik een woord wel, maar zeggen zij het op zo’n manier dat ik er niets van kan maken. Maar ook daar ben ik al behoorlijk aan gewend. Wat ook grappig is, is dat voor hen de ‘l’ en de ‘r’ precies hetzelfde zijn, die wisselen ze om en om. Dus het is ‘light’ en ‘wlong’ en ‘read your bible, play every day ’ (dat mag vast ook, maar bedoelen ze niet in deze context) en ‘lain’ (rain).

Dan wil ik jullie als laatste een staaltje Malawiaanse humor niet onthouden, iemand zag mijn moedervlek en zei: je was bijna net zo bruin als ons, maar toch niet helemaal. Nu heb je nog een klein stukje van onze huid over :) (weet niet of het grapje helemaal over komt zo, maar toen hij het zei was het best grappig :P).

Dit zijn mijn belevenissen weer van vorige week, iets later geplaatst omdat de wifi eruit lag. Gelukkig doet die het weer.

Hoe is het met jullie? Lekker winterweer in Nederland :)?

Groetjes Esther

PS. Deze blog is afgelopen weekend geschreven, later geplaatst ivm geen wifi. Deze week gaat het beter met mn dagvulling, maar dat komt verder komend weekend...:).

PPS. Mn foto’s van deze week komen een andere keer, ivm geen wifi.

Ups en downs

Hallo allemaal,

Ups en downs, dat is hoe mijn leventje er nu een beetje uit ziet. Het gaat prima met me, ik begin te wennen aan alles en er komen langzamerhand wat geniet-momentjes. Toch voel ik me (natuurlijk) nog niet helemaal thuis en is echt nog niet alles leuk. Sinds donderdag ook niet helemaal fit, dat helpt ook niet echt mee.

Eén ding is zeker, ik heb hier genoeg indrukken, ervaringen en verhalen om de komende weken blogs te schrijven :)! Deze blog is direct ook maar even heel erg lang geworden...

Matunkha

Voor ik ga vertellen wat ik afgelopen week allemaal gedaan heb, ga ik eerst even iets over Matunkha vertellen. Dan komt het allemaal iets meer in de context denk ik.

Matunkha Centre ligt dus in het noorden van Malawi. Het ligt prachtig gelegen (vind ik) op een heuvel. Onderaan, bij de weg is een maismolen voor de mensen in de buurt. Als het goed is, is het de goedkoopste in de buurt zodat ook de armeren hun mais kunnen malen. Iets hoger op de heuvel ligt de school, de CBCC, de hal voor bijvoorbeeld de dagopeningen, de kliniek, de kantoortjes, de werkplaats, stafhuizen (waar een aantal Matunkha-werknemers wonen) en de schooltuin.

De mensen hier leven vooral van de mais van hun eigen land. Ze maken hier nsima van (een soort stevige puree) of porridge (pap), dit eten ze minimaal twee keer per dag. Mais is alleen niet het beste gewas dat je hier kunt hebben, want als het lange tijd te droog of juist te nat weer is, dan overleeft de mais niet altijd en kan het dus zijn dat je niet genoeg mais hebt om het jaar door te komen en je geen eten hebt. In de schooltuin leren de kinderen dat er gewassen zijn die veel beter tegen de droogte kunnen. Hopelijk steken ze hier iets van op en gaan ze zelf later ook andere gewassen gebruiken (al is dat de vraag).

Nog iets hoger op Matunkha liggen de vrijwilligershuisjes, waarvan ik er één bewoon, en het restaurant. Het hoogst liggen de twee huizen van de Nederlanders, waarvan Tiem en Ineke in één wonen. Het uitzicht vanaf hun huis is heel erg mooi!

Oorspronkelijk is Matunkha begonnen met de zorg voor de wezen, door de AIDS-problematiek waren er veel wezen in dit gebied. Matunkha koos ervoor om de wezen in de dorpen zelf, bijvoorbeeld bij hun familie, op te vangen en die families hierbij te helpen. Langzamerhand kwam de zorg voor de hele omgeving van de kinderen daarbij. Zo staat er bijvoorbeeld een school op het centrum die voor Malawiaanse begrippen goed onderwijs geeft, ook is daar voor elk kind een zitplek, boeken, schriften en schrijfmateriaal.

Matunkha heeft een werkgebied van ongeveer 10 bij 15 kilometer rondom het centrum. In dit gebied liggen heel veel dorpjes. Elk dorpje hoort samen met een aantal andere dorpjes bij een CBO (community based organisation), een soort gemeente. Matunkha werkt ook in die CBO’s. Zo werkt op het gebied van de zorg Ineke als verpleegkundige dmv Homebased Care met vrijwilligers. In elke CBO is er één (of meerdere) vrijwilligers, die leggen huisbezoeken af bij mensen in hun CBO en proberen daar zorg te geven. Als die vrijwilligers hulp nodig hebben of vragen, dan kunnen zij Ineke vragen om langs te komen. Ineke gaat dan samen met die vrijwilliger bij de patiënten langs. Ze proberen mensen thuis te laten en daar de zorg te verbeteren ipv een kliniek op het centrum te hebben waar mensen kunnen liggen. Er is wel een kliniek, maar die werkt meer als dokterspost. Ineke kan daar mensen ontvangen en kijken of zij kan helpen, maar ze mag niet alles omdat ze geen dokter is en stuurt mensen soms ook door naar het ziekenhuis.

Hoe de invloed van Matunkha op het onderwijs in de dorpen werkt weet ik nog niet, maar daar ga ik vast en zeker nog achter komen!

Ik hoop dat het een beetje duidelijk is wat Matunkha een beetje doet. Ze doen nog van alles meer, maar dat komt in de loop van de tijd wel.

Afgelopen week

Maandag en dinsdag ben ik een aantal keer naar de kinderopvang geweest. De kinderopvang heet hier CBCC (Community Based Children Care) en is voor kinderen t/m 5 jaar. Vanaf 6 jaar gaan ze naar school. Er zijn twee leidsters en het is grappig (en soms frustrerend) om ze te observeren. Toen ik de eerste keer binnen kwam ging één van de leidsters (Esther) uitgebreid vertellen wat ze allemaal met de kinderen deden en hoe hun werkwijze was. Door andere vrijwilligers is er al van alles aangereikt en uitgewerkt, dat is wel duidelijk. Esther weet precies hoe ze het zou moeten/kunnen doen, zo zijn er bijvoorbeeld 8 ontwikkelingsgebieden, een soort van hoeken. Zoals de muziekhoek, de rekenhoek en de bouwhoek, daar liggen ook wat materialen. Als de kinderen mogen spelen, mogen ze kiezen wat ze willen, in welke hoek ze willen spelen. Toen ik de eerste keren binnenkwam ging Esther direct iets met de kinderen doen, een liedje zingen, wat laten kleuren etc. Ze wilde, volgens mij, graag laten zien dat ze goed weet hoe het hoort. Toch vroeg ik me af wat ze doet als ik er niet ben. Daar kwam ik dus maandag achter, ik zat in een hoekje met de kinderen wat te spelen: in het Engels tellen, woordjes oefenen (met oud materiaal dat ooit een keer gemaakt is), een puzzel maken. Toen ik opkeek zaten de twee leidsters niet te doen, een beetje met elkaar te kletsen. Ik denk dat dat ook is wat ze normaal gesproken doen. Af en toe doen ze wel wat met de kinderen, maar zeker niet de hele dag door. In Nederland op kinderdagverblijven doen ze ook niet de hele dag activiteiten met de kinderen, maar de manier waarop het vrij spelen gaat is toch anders. Hier is het bijvoorbeeld vaak hetzelfde kind die de baas speelt over andere kinderen als ze samen spelen en er wordt niet zoveel gedaan met het leren samen spelen.

Op Matunkha zijn nu ook twee diergeneeskunde studenten, die geven 2 weken een training aan Malawianen die worden opgeleid tot een soort van dierenartsen in hun dorpen. Hier heb ik ook een aantal keer bij meegekeken.

Woensdag mocht ik met Ineke mee op outreach. Zij gaat dan naar een CBO en mensen kunnen dan komen voor verschillende tests. Zo werd er getest voor HIV/AIDS, bloeddruk en baarmoederhalskanker. De laatste test werd gedaan door een verpleegkundige van het ziekenhuis in de buurt. De HIV/AIDS tests gebeurde door twee counselors van Matunkha die zijn opgeleid om HIV/AIDS te kunnen testen en hier voorlichting over kunnen geven. De bloeddruk test deed Ineke. In Malawi heeft één op de drie mensen een hoge bloeddruk, dit komt doordat ze erg veel zout eten, weinig water drinken en veel vrouwen overgewicht hebben. Ze konden dit dus laten testen en na 3x testen kunnen ze medicijnen gaan halen. Deze blijven ze vaak niet slikken, dus moeten ze daar weer opnieuw aan herinnerd worden.

Mijn aandeel was dat ik de lengte en het gewicht mat en de BMI uitrekende. Ineke testte dan dus de bloeddruk en had een gesprekje over de al dan niet te hoge bloeddruk en BMI. Nu had ik niet de hele dag iets te doen, dus had ik tijd genoeg om de mensen in de wachtruimte te observeren. Eén ding is zeker, Malawianen zijn net mensen :). Ze kletsen en lachen met elkaar, zijn hardleers en worden boos als iemand voorkruipt.

Om bij de betreffende CBO te komen, moesten we een uur in de auto rijden. Nu zijn de wegen hier niet echt geweldig (lees: op sommige plekken erg slecht), dus dat was hobbelen en bobbelen. De omgeving was wel erg mooi! Genieten!

Donderdag ging ik eerst een uurtje observeren op de school op het centrum en daarna ging ik met Tiem naar Mzuzu, dat is een grote stad op een dik uur rijden vanaf Matunkha.

Vrijdag was een nationale feestdag dus waren we lekker vrij!

Nu is het weekend en doe ik niet zoveel. Lekker bijkomen van de week, een beetje relaxen, wat rommelen op het centrum en natuurlijk mn blog schrijven.

Ik wil nog zoveel meer vertellen over alles wat ik mee maak, maar dat komt de volgende keer wel weer. Komen jullie eerst maar eens bij van mijn lange verhaal :P.

O ja, voor iedereen die bang is dat ik nu met elke regenbui een lekkend dak heb, dat valt mee. De bui van vorige week vrijdag was blijkbaar echt een storm en toen ging het dus erg lekken. Nu zit ik tijdens de regen altijd lekker droog in mn huisje :).

Trouwens, voor wie het leuk vindt om mijn adres hier te weten (geen flauw idee hoe lang de post erover doet): Esther van den Berg, Private Bag 62, Rumphi Malawi.

Een goede week en tot blogs maar weer!

Groetjes Esther

Belevenissen van mijn eerste week hier

Hoi allemaal,

Zo, ik zit al weer bijna een week in Malawi! Het voelt door alle indrukken al veel langer. Gek idee dat ik vorige week nog gewoon thuis zat!

Voor vertrek en reis

De laatste dagen voor vertrek waren gevuld met afscheid nemen, nog even genieten van al het Nederlandse, oud&nieuw vieren en natuurlijk mijn tassen inpakken.

De reis naar Malawi verliep op praktisch gebied helemaal goed, de overstappen in Frankfurt en Addis Abeba gehaald en zelfs mijn koffers kwamen allebei aan. Het was wel heel erg vermoeiend, ook omdat ik niet echt kon slapen in het vliegtuig.

Ik werd opgehaald van het vliegveld in Lilongwe door Tiem en Ineke, het Nederlandse stel dat op Matunkha (het project/centrum waar ik zit) woont en werkt. Hun namen zullen jullie nog geregeld horen :)! We moesten nog 5,5 uur rijden naar Matunkha waarvan het laatste uurtje in het donker en dat is geen pretje hier, waar mensen, fietsers en auto’s niet altijd licht hebben. De hoofdweg van zuid naar noord is van asfalt en hier kun je redelijk snel op rijden, zo’n 100-110 km/h kon op veel plekken wel. Eenmaal aangekomen op het centrum na een reis van 29 uur zocht ik na een maaltijd en een kop thee gauw mijn bed op. Ik verblijf in een huisje op het centrum, hierin staat mijn bed, is een douche en wc en is nog een klein slaapkamertje waarvan ik het bed als kast gebruik.

Dagelijkse dingen

De volgende dag kon ik eerst even rustig wakker worden, mijn omgeving bij daglicht zien en ontbijten. ’s Morgens heb ik al mn koffers uitgepakt en ’s middags kreeg ik een rondleiding over het centrum.

De andere dagen hadden eigenlijk al een beetje hetzelfde ritme. Om 7.00 uur is er een dagopening, de ‘morning devotion’ voor alle kinderen van Tenthere school (de school op het centrum) en alle medewerkers van Matunkha. Er wordt gebeden, gezongen en een Bijbelverhaal/preekje gehouden. Daarna ga ik meestal ontbijten en dan ga ik bekijken wat ik de rest van de dag ga doen. Ik heb een gesprekje met de Malawiaanse directeur van Matunkha gehad en hij vertelde dat het de bedoeling is dat ik mijn expertise (uche uche) sowieso ga laten gelden bij de kinderopvang en bij de naschoolse opvang, die van het centrum maar ook in de dorpen eromheen. Hoe dit precies allemaal vorm gaat krijgen weet ik zelf eigenlijk ook nog niet, dus daarover later meer! Ik ben al een aantal dagen wezen kijken bij de kinderopvang op het centrum, ik heb geobserveerd hoe ze daar werken en wat ze doen, maar heb ook lekker met de kinderen gespeeld. Leuk om in ieder geval even iets te doen.

Verder hebben we om half 10 een koffiemoment met alle blanken van het centrum en eet ik elke dag in het restaurant. Hier wordt voor mij gekookt, super luxe natuurlijk! ’s Morgens eet ik brood, als lunch kan ik vaak iets kiezen, zoals soep, brood, pannenkoeken, omelet oid. En ’s avonds eet ik dan warm, dan kan ik ook uit verschillende gerechten kiezen zoals kip saté, hamburger, pizza, lasagna, kip met rijst en groente etc. Voelt wel een beetje decadent om elke keer je eten te bestellen en voorgeschoteld te krijgen, maar zo houd ik wel weer een aantal Malawiaanse mensen aan het werk.

Tiem en Ineke hebben hun eigen huis en leven daar ook helemaal (bv qua wassen en eten etc) en omdat ik nu de enige vrijwilliger ben, eet ik vaak alleen. Gelukkig komen er dit weekend een aantal mensen die een paar weken blijven en daarna een paar mensen die een aantal maanden blijven.

Elke avond speel ik spelletjes bij Tiem en Ineke, erg ngezellig!

De stroom valt dagelijks een poosje uit, maar gelukkig soms ook overdag, dan heb je er niet zoveel last van. Soms ook ’s avonds en dan gaan de kaarsen weer aan en de hoofdlamp op. Gisteren had ik een romantisch diner bij kaarslicht met mezelf :).

Het is regenseizoen hier, dan zijn er om de zoveel dagen een aantal buien. Dat is goed voor het land van de Malawianen en voor al het mooie groen op het centrum. De eerste dagen was het droog, maar gistermiddag barstte me er toch een bui/storm los! Dik onweer en veel regen. Ik had ineens een riviertje naast mn huisje lopen, die is inmiddels ook weer weg. Helaas had ik bijna ook een rivier in mn huisje, want die was duidelijk niet helemaal waterdicht. Gelukkig droogte alles snel weer. Vannacht heeft het weer geregend, maar toen was het niet zo’n heftige bui en lekte het niet zoveel binnen. De komende dagen kan ik nog wel meer buien verwachten. Ik vind het eigenlijk ook wel lekker dat het regenseizoen is, want dan is het niet zo super warm. Het is nu zo’n 25-30 graden, helemaal prima! ’s Morgens en ’s avonds is het lekker, overdag in de zon kan het erg warm zijn.

Ik moest in het begin heel erg wennen aan alles (gek he, als je naar een ander land gaat :)) en dat wennen vond ik veel te langzaam gaan. Ik vond het erg vervelend dat niets vertrouwd voelde en dat wilde ik graag wel. Gelukkig begint het centrum zelf en het dagritme al wel te wennen. En het wennen aan de cultuur en kijken wat mijn daginvulling wordt, dat gaat nog wel even duren. Maar dat komt allemaal goed!

Ik heb nog veel meer te vertellen, maar gelukkig heb ik nog genoeg tijd om dat te doen :)! Voor nu zijn jullie in ieder geval op de hoogte van mijn eerste week. De volgende keer zal ik ook wat meer vertellen over Matunkha en de omgeving.

Mochten jullie nog dingen willen weten of ergens benieuwd naar zijn, vraag het gerust. Dat vind ik alleen maar leuk! Verder zijn ook alle reacties welkom.

Ik ga proberen om ook wat foto’s te uploaden, dan hebben jullie ook wat beeld bij mn verhaal.

Veel plezier in het koude Nederland!

Groetjes Esther

Wisselweek

Bij deze zeer waarschijnlijk één van mijn laatste blogs, dat blijft toch echt een vreemd idee!
Afgelopen week heb ik op de stagescholen van de anderen gekeken en al het vrijwilligerswerk voor het laatst gedaan.
Maandag ben ik op een school heel dicht in de buurt geweest. We hadden al veel verhalen gehoord over deze school en ik was dan ook erg benieuwd hoe het zou zijn. Hij staat bekend als een slechte school en het is ook echt geen goede school. Hij is gevestigd op twee locaties, één van die locaties ziet er nog redelijk uit. Alle lokalen zijn in ieder geval gewoon dicht en er staan ongeveer genoeg tafels en stoelen. De andere locatie is in een oude markthal en de lokalen daar zijn erg slecht. Van de kleinste hokjes zijn al lokalen gemaakt en er is één gedeelte waar lokalen door middel van schotten van elkaar gescheiden zijn. Maar aangezien deze schotten voor een groot gedeelte weg zijn, is het één grote zaal geworden waar verschillende klassen in zitten. Respect voor de leerkrachten die daar lesgeven en erg apart om te zien! Op deze school zitten 1100 leerlingen en aangezien er niet voor zoveel leerlingen ruimte is, zijn de klassen gemiddeld zo'n 30 a 40 leerlingen groot.
We hebben in verschillende klassen gekeken maandag. Eerst in klas 6, daarna in klas 2, daarna op die slechte locatie, vervolgens bij de kleuters en als laatste nog een keer in klas 2.
Wat vooral opviel is dat er weinig les wordt gegeven, de leerlingen zitten heel veel om zich heen te kijken en te wachten tot er iets gaat gebeuren. Bijvoorbeeld als de leerkracht het bord aan het volschrijven is. De leerlingen nemen de stof dan gewoon over, maar snappen er echt helemaal niets van. Bij de kleuters was het een grote chaos, de juf ging even een paar spelletjes doen omdat wij bij haar kwamen kijken en daarna liet ze ze gewoon gaan. De kinderen blijven dan echt niet op hun stoel zitten, maar gaan met elkaar spelen, klieren, kletsen, lopen door de klas heen en slaan op elkaar in. Toen gingen wij maar een beetje met de kinderen spelen en foto's maken.
De juf van de laatste tweede klas waar we in gingen kijken stond bekend als een juf die sloeg en eigenlijk waren we wel benieuwd of dat echt zo was. De meeste tijd zat de juf voorin de klas achter haar bureau niets te doen, maar toen ze de klas doorliep om de schriften van de kinderen te controleren nam ze haar stok mee en hier heeft ze toen ook een aantal kinderen mee geslagen. Dat was wel even schrikken om te zien! Maar tegelijkertijd weet je dat het thuis bij de kinderen ook gebeurt en dat het bijna normaal is voor de kinderen. Een dubbel gevoel, het is natuurlijk verschrikkelijk om te zien en te weten dat het zo normaal is voor de kinderen, maar tegelijkertijd kun jij er als Nederlands stagiairetje ook niet zoveel aan doen dus ik merk bij mezelf dat ik het probeer los te laten.
Maandagmiddag ging ik voor het laatst zwemmen met de gehandicapten, dit keer was het met drie jongens en een meisje waarvan er drie al wat ouder zijn en die kunnen gewoon zelf zwemmen. Leuk om daar lekker mee te spelen en te weten dat zij t erg leuk vinden dat je tijd aan hen besteedt! Het was ook de laatste keer huiswerkbegeleiding en dat ging best goed dit keer. Eerst een paar jongens laten oefenen en daarna ben ik weer bezig geweest met die kinderen die best wel heel erg beperkt zijn. Één van hen, een meisje, kan een beetje lezen dus daar ben ik verder mee gaan oefenen.
Dinsdag heb ik weer op die slechte school van maandag gekeken, dit keer was het ook wel weer heftig. We wilden namelijk in groep 3 kijken, maar de juf daarvan was ziek. Er zou een invaller zijn, maar Marleen, Marlinda en ik vonden dat we wel alvast konden beginnen. Eerst gingen we liedjes met ze zingen en dat ging nog redelijk, maar na een half uurtje wilden we verder gaan met rekenen. Wat een ramp was dat! Geen één kind luisterde en ze liepen en schreeuwden allemaal door elkaar. Ze waren echt niet stil te krijgen! Totdat de invalster kwam, ze hoefde alleen maar binnen te komen en de kinderen werden al rustiger. Toen ze ook nog zei dat de kinderen stil moesten worden zaten ze binnen no time op de stoel en luisterden ze. Die kinderen luisteren dus gewoon echt niet naar een blank persoon, het is wel weer duidelijk! We gingen hier nog even kijken hoe deze juf verder zou gaan, eerst zat ze een beetje achter haar bureau om vlak voor de pauze nog even met een rekenspelletje te beginnen. Je merkt hier zo duidelijk dat er een paar kinderen zijn die meedoen en die antwoorden dan ook op de vragen van de juf. Er zijn alleen ook heel veel kinderen die maar wat (mee)zeggen met de andere kinderen en die er echt niets van snappen. Jammer!
Na de pauze werd ons gevraagd of wij met de klas naar de gymles wilden, leuk om eens te zien hoe dat hier gaat! Ze hadden redelijk wat materialen en de juf ging ook wel echt dingetjes met hen doen, ze beloonde de kinderen ook als ze het goed deden. Het was misschien niet van een gigantisch hoog niveau, maar voor Surinaamse begrippen was het een goede les.
We zijn mooi op tijd weer naar huis gegaan om ff lekker af te koelen in ‘ons' zwembad. Aan het eind van de middag had ik huiswerkbegeleiding. Er waren verschillende kinderen die we hebben geholpen met hun huiswerk, één van deze kinderen is een 10 jarig jongetje dat nog totaal niet kan lezen. Ik heb met hem geoefend met de letters m-a-aa-n en deze kent hij nu redelijk. Lezen ermee is alleen wel erg moeilijk! Wel leuk om lekker met hem bezig te zijn.
Woensdag heb ik op een andere stageschool hier in de buurt gekeken, deze school is wel van een hoger niveau. Er wordt de hele dag door gewoon les gegeven en volgens mij wordt er ook wel redelijk goed les gegeven. Er wordt sowieso niet geslagen op deze school, maar het verschilt wel per leerkracht hoe de leerlingen worden behandeld. Sommigen worden heel onverschillig behandeld of juist heel lief en leuk of ze worden ongeveer uitgescholden als ze een fout maken, dat ze niets waard zijn enzo. Ik heb gekeken in klas 5, klas 2 en bij de kleuters. Je merkt gewoon dat het wel echt een betere school is dan die van maandag en dinsdag. Maar dat gaat ook al snel : )!
's Middags ben ik samen met Laura voor het laatst naar het kinderdagverblijf geweest. Leuk om ff lekker met de kinderen te lezen en spelletjes te doen. Het zijn stiekem ook wel schatjes! Wederom weer een paar foto's gemaakt en ‘afscheid' genomen: gezegd dat we voor het laatst waren en alle kinderen een high-five gegeven.
Donderdag heb ik een lekker relaxt dagje vrij gehad, dat was wel erg fijn en relaxt! 's Middags had ik voor de laatste keer huiswerkbegeleiding gegeven. Dit keer aan de zus van het jongetje van dinsdag. Dit meisje is 11 of 13, dat weet ik nog steeds niet zeker, maar ze zit in groep 4 en leest op het niveau van groep 3. Ze leest nog erg langzaam en daar heb ik dan ook mee geoefend. Je merkt wel dat ze echt wil en haar best doet, dat is goed om te merken! Ze kan wel goed rekenen en ze vindt dat ook leuk om te doen, dit is dan ook een mooie beloning als ze goed bezig is geweest.
's Avonds hebben we met de hele groep gezellig een film gekeken, halverwege ging het keihard regenen en had ik het zelfs koud! Dat is me hier nog niet zo vaak overkomen.
Vandaag ben ik de hele dag in de stad geweest, de laatste dingetjes gekocht. Vanavond gaan we nog met zijn allen uit eten bij 't Vat, dat is ongeveer onze stam'kroeg' geworden. We eten er regelmatig.
Morgen gaan we naar Berg en Dal, daar heb je verschillende kabelbanen tussen de bomen. Even lekker actief doen! Ook gaan we waarschijnlijk even een kijkje nemen bij het Brokopondo stuwmeer. Nog even zoveel mogelijk hier zien en doen : ). 's Avonds gaan we met zijn allen het Sinterklaas spel doen, om alvast een beetje in de stemming te komen voor als we weer thuis komen.
Zondagmorgens gaan we naar de kerk en daarna... gaan we met 9 mensen voor 5 dagen naar Curacao!!! Daar heb ik heel erg veel zin in, nog even een paar dagen heerlijk vakantie vieren voor we weer huiswaarts keren.

De volgende blog komt vast wel weer een keer!
Groetjes Esther

Ps. De foto's die erop staan zijn tot en met woensdag en het zijn ze nog niet allemaal. Ik ga alles nog een keer aanvullen.

ACI week

Nog twee weken te gaan en dan ben ik gewoon al weer thuis, wel een raar idee hoor! Maar voor het zover is ga ik hier nog heerlijk even genieten!
Deze week zijn Marleen en ik dus naar het ACI, Albert Cameron Instituut, de kweekschool geweest.
Maandag en woensdag hebben we een aantal lessen gevolgd, zoals Nederlands en maatschappijleer. Nederlands ging over de historische literatuur van Suriname en het was eigenlijk best interessant om te volgen. Zo kregen we een stukje geschiedenis mee en we zagen ook hoe een les op het ACI gaat.
De docent was een echt promopraatje aan het houden voor Suriname en zat Nederland een beetje af te kraken. Er is namelijk niet zo heel erg veel Surinaamse literatuur, maar als je dan Nederlandse literatuur las over Suriname, dan moest je daar soms wel een beetje nuchter tegenaan kijken. Op zich is dat wel logisch natuurlijk. Ook was hij heel positief over Suriname, over 15 jaar zou het land welvarend zijn. Het zou leven van de olie en het goud en het zou de olie ook exporteren. Wel grappig om te horen, ik ben benieuwd of hij gelijk krijgt!
Ook hebben we maatschappijleer gevolgd. Het was apart om te zien want de stof die ze daar kregen, hebben wij op de middelbare school al gehad. Het ging bijvoorbeeld over cultuur en natuur en over dat de eigenschappen van een persoon aangeboren en aangeleerd zijn.
Donderdag moesten Marleen en ik onze presentatie geven. We deden het over de leerkrachtstijlen/opvoedingsstijlen: autoritatief, autoritair, laissez-faire en permissief. Op zich liep de presentatie redelijk, de docent van de klas liep alleen weg dus in het begin waren de studenten erg onrustig. We deden een spelletjes om ze een beetje los te krijgen, een testje om te kijken welke stijl ze hadden en vervolgens hebben we wat over de verschillende stijlen verteld. Ons doel was echt om ze bewust te maken van de stijl die ze nu hadden en ze te laten bedenken welke stijl ze later willen hebben. Hopelijk nemen ze dit mee in hun stage en werk later.
Je merkt hier op de kweekschool wel dat er studenten zijn die leerkracht willen worden omdat ze niets anders kunnen. Het is namelijk een mbo opleiding en als je dan bijvoorbeeld geen havo of vwo kunt, dan kun je ‘altijd nog kweekschool gaan doen'. Er zijn natuurlijk ook studenten die echt leerkracht willen zijn, maar er lopen in vergelijking met Nederland meer studenten rond die dat stiekem niet willen.
Ik vond het leuk om te zien hoe de pabo/kweekschool er in Suriname aan toe gaat, dat is toch wel heel anders dan bij ons. We bedachten (nou ja, Marleen bedacht) namelijk toen we de laatste dag wegliepen wat het grote verschil is. In Suriname krijgen de studenten niet zoveel didactiek, hoe je iets over moet brengen op de kinderen. Ze krijgen vooral les in eigen vaardigheden en kennis. Als wij in Nederland bijvoorbeeld les krijgen over literatuur dan gaat het over kinderboeken en wat voor lessen je daarover kunt geven. Hier krijgen ze dan gewoon les over de Surinaamse literatuur, stof die wij dus al op de middelbare school hebben gehad. Grappig om het verschil te zien.
Dinsdag hadden we weer eens een vrije dag, het was dit keer Divali, het lichtjes feest van de Hindoes. 's Morgens dachten Marleen, Hanneke en ik dat we maar eens naar de stad moesten gaan, jammer genoeg waren heel veel winkels dicht. De paar winkels die open waren hebben we allemaal gezien voor we met de bus naar huis wilden. Heel veel buschauffeurs zijn Hindoes, dus er reden bijna geen bussen. Gelukkig zagen we er nog één die ons naar huis reed.
's Middags wilden we met zijn allen naar de film, de nieuwste film van James Bond. De middagvoorstelling was al vol, dus hebben we maar kaartjes gekocht voor de avondfilm. Vervolgens zijn we in de stad wat gaan drinken en hebben we in Domburg wat gegeten. Dit is een plaatsje aan de Suriname rivier en was ons door iemand hier aangeraden. Op zich was het leuk om een keer te zien en we hebben prima gegeten. 's Avonds zijn we dus naar James Bond geweest. Jaja, ik naar James Bond, het bestaat! Ik vond hem super spannend, maar goed... ik heb de nieuwste James Bond film gezien :-P.
Vrijdag hadden Marleen en ik een dagje vrij genomen om goed met school bezig te gaan. Dat is gelukt, ik heb bijna al mijn opdrachten voor de GH af. Nu moet mijn onderzoek nog, maar dat komt nog wel een keertje. Daar heb ik niet zoveel haast mee en ik denk dat ik daar thuis in Nederland maar verder mee ga aangezien ik hier een beetje vastloop en een paar boeken mis. Ook moet ik daar echt nog een hele dag voor hebben en dat wordt lastig aangezien ik de komende weken mn dagen wel vol heb zitten.
Verder heb ik deze week ook weer vrijwilligerswerk gedaan. Op maandag heb ik weer gezwommen bij de gehandicapten bij In de Ruimte en daarna heb ik huiswerkbegeleiding gegeven. Dat was wel leuk, want normaal zijn er 4 kinderen die we dan helpen, maar nu waren er nog drie kinderen bij. Deze kinderen kunnen minder dan die andere vier omdat ze jonger zijn of omdat ze nog meer beperkt zijn. Het was leuk en goed om ze te helpen. Één meisje bijvoorbeeld praat moeilijk, maar die leert nu wel echt een beetje lezen en dat is wel leuk!
Dinsdag waren we vrij en woensdag ben ik weer naar het kinderdagverblijf geweest. Als we daar binnenkomen dan stormen een heleboel kinderen op ons af en gaan aan ons hangen, super lief. Daarna lezen Laura en ik vaak een boekje met ze en stellen wat vragen daarover, wij moeten namelijk een beetje met de taalontwikkeling bezig en boekjes voorlezen is daarvoor heel goed. Als laatste spelen we nog wat spelletjes, zoals ‘er zat een klein kaboutertje te huilen op de grond' of ‘Jan Huigen in de ton'. Dit vinden de kinderen natuurlijk ook helemaal geweldig en ze doen dan ook leuk mee.
Donderdag heb ik in het buurthuis weer kinderen geholpen met hun huiswerk, dat was verder prima en niet zo heel erg bijzonder. Behalve dat ik een pakketje uit Nederland kreeg, dat was natuurlijk erg leuk! Aangezien ansichtkaartjes er erg lang over doen om hierheen te komen had mama mijn soort van verjaardagscadeautje al vroeg opgestuurd. Die kwam dus 10 dagen te vroeg aan : ). Maar dat is niet erg, het geeft me mooi tijd om de hagelslag en de zak snoepjes op te smullen!
Wat ook nog leuk nieuws is, is dat we sinds deze week een zwembad op Lob Makandra hebben en dat is echt heerlijk om af te koelen! En stiekem ook om een beetje extra bij te bruinen!
Verder heb ik een deel van de groep gisteren naar openluchtmuseum Fort Nieuw Amsterdam gereden. Zij wilden hierheen en ik was er al geweest met ons schooluitje, maar wilde er nog wel een keer heen. Het was interessant om te zien en te lezen, het ging bijvoorbeeld over de slavernij en over Surinamers die mee hebben gevochten in de Tweede Wereldoorlog met Nederland. Over dit laatste hoor je in Nederland niets en dat is eigenlijk best erg!
's Middags kwamen de drie mensen uit het binnenland weer thuis en dat was erg gezellig. Leuk om hun verhalen te horen, zij hebben dus vier weken in een dorpje in het binnenland gewoond en lesgegeven op een school daar. 's Avonds zijn we uit eten geweest om het te vieren, leuk om weer met zijn dertienen te zijn!
Zo meteen gaan we weer naar de kerk en daarna is het wederom mail- en skypetijd, kortom een standaard zondag.

Komende week gaan we allemaal op andere stagescholen kijken, ik ben erg benieuwd naar hoe het daar gaat. Ik ga bijvoorbeeld kijken op een hele slechte school hier in de buurt, kinderen worden geslagen als ze een onvoldoende halen en er zijn weinig les materialen enzo.
Volgende week kan ik over mijn eigen ervaringen met de scholen hier in de buurt vertellen.

Tot blogs maar weer!
Groetjes Esther

Stageweek 6

Bij deze weer een verslag uit Suriname. Het was een vrij standaard stageweek dus ik heb niet zo heel erg veel te vertellen. Daarom is mijn verhaal ook niet zo heel erg lang, ook wel eens lekker om te lezen lijkt me : )!
Maandag en dinsdag heb ik gewoon stage gehad en heb ik een paar lesjes gegeven. Ook had ik dinsdag de eindevaluatie van coöperatief leren voor mijn onderzoek. Alle leerkrachten hadden geoefend met samenwerken en samenwerkend leren en ze konden ermee verder oefenen, dus dat was goed om te horen.
Maandagmiddag had ik zwemmen en huiswerkbegeleiding bij de gehandicapten, dat zwemmen was heerlijk verkoelend! Dinsdagmiddag had ik huiswerkbegeleiding in het buurthuis, dat was erg rustig dus we konden alle kinderen veel individuele aandacht geven.
Woensdag had ik weer stage, ik heb mijn vragenlijst opnieuw afgenomen om te kijken of de antwoorden op de vragen veranderd zijn nu de leerkrachten zelf met samenwerken en samenwerkend leren bezig zijn geweest en de leerlingen ook meer hebben samengewerkt in de klas.
Omdat het mijn laatste stageweek was, mocht ik gym geven (dit mag hier zomaar zonder gymdocentdiploma). Dat was erg leuk om te doen, ik deed trefbal en ze deden allemaal fanatiek mee. Het was grappig om te zien wat de kinderen allemaal doen om de bal te ontwijken.
's Middags gingen Laura en ik weer naar het kinderdagverblijf, lekker met de kinderen gezongen en boekjes gelezen.
Donderdag heb ik mijn lessenserie gegeven, we moeten vanuit de GH een lessenserie geven over Nederland. Dit heb ik dus donderdag gedaan en omdat het mijn laatste stageweek op de Kangoeroeschool was, heb ik er direct maar een leuke feestdag van gemaakt.
Eerst ging ik gewoon wat vertellen over Nederland aan de hand van een powerpoint met plaatjes. Vervolgens ging ik met de hele klas pannenkoeken bakken, dit was natuurlijk een succes. De kinderen vonden het leuk om zelf pannenkoeken te bakken en om ze daarna lekker op te smullen. Na het pannenkoeken bakken moesten ze een ansichtkaart uit Nederland tekenen en als laatste heb ik een muziekles gegeven met behulp van boomwhackers. Dat zijn verschillende gekleurde staven waarbij elke staaf een toon voortbrengt, zo kun je dus met de hele klas een lied spelen. Ik deed dit met het volkslied en op een gegeven moment speelde bijna de hele klas mee. Het was een leuke, gezellige en drukke stagedag.
Vrijdag was dan echt helemaal mijn laatste stagedagje op deze school. De juf was met verlof, dus ik mocht de hele dag lesgeven. Dat was wel even omschakelen na de leuke donderdag, maar het ging dikke prima dus leuk om te doen! 's Middags gingen we boodschappen doen en 's avonds zijn we uit eten geweest. Hierna zijn we met zijn allen wezen bowlen, gezellig!
Zaterdag zijn we met de vier mensen van ons huis (de andere zes gingen een trip doen) helemaal naar het noordwesten van Suriname gereden. Dat was op de heenweg ongeveer 4,5 uur rijden en onderweg was van alles te zien, zoals natuur (van stukken jungle tot stukken landbouwgrond) en verschillende dorpjes (zoals Groningen en Wageningen). Uiteindelijk kwamen we aan in Nieuw Nickerie, hier hebben we de zee even aangeraakt, hebben we wat gedronken en toen zijn we weer terug gereden. We zijn de hele dag onderweg geweest en het was erg leuk om weer een nieuw stuk van Suriname te zien.
Vandaag zijn we naar een andere kerk geweest, gewoon om eens te kijken hoe het er in een andere kerk aan toe gaat. Nou, anders was het zeker! Er werden bijvoorbeeld profetieën uitgesproken en mensen vielen in de Geest. Zeer apart om te zien!

Deze week gaan Marleen en ik naar het ACI, dat is de kweekschool voor de onderbouw. We gaan daar lessen volgen en we moeten ook een presentatie geven. Ik ben benieuwd hoe de lessen eruit zien, maar dat weten we over een week allemaal!

Tot dan!
Groetjesss