Hello everybody!

Ik zit al weer bijna een maand in Malawi, de tijd vliegt!

Afgelopen week heb ik een leuke week gehad (daarover later meer) en ik merk dat ik nu echt begin te wennen, ik ben ook een stuk positiever dan vorige week :). Ik voel me meer thuis op het centrum en ook meer in het land en de cultuur. Ik vind die rare Malawianen en het Afrikaanse leven minder eng, ik wandel bijvoorbeeld makkelijk even naar Rumphi (dat grotere dorp in de buurt) terwijl ik dat in het begin echt nog wel spannend vond! Ik weet zeker dat het de komende maanden nog meer gaat wennen en als normaler en thuis gaat voelen, maar ik merk dat het nu al veel beter gaat. De eerste indrukken zijn geweest (in ieder geval van de dingen op en rondom het centrum), het worden 2^e, 3^e of 10^e indrukken en alles wordt minder apart. Super fijn!

Mijn week in het Malawiaanse leven

Zoals ik al zei, heb ik een leuke week gehad. Ik heb van alles en nog wat gedaan en dat was leuk!

Maandag heb ik geobserveerd in één van de klassen van Tenthere School (de school op Matunkha). Ik blijf het echt leuk vinden om het onderwijs hier te zien; de leerkrachten, klassen en leerlingen te observeren. Soms lijkt het bijna op het onderwijs in Nederland en soms is het zo anders!

Dinsdag ben ik met Chituzu (die OVC officer) mee geweest naar een dorp op ongeveer een uur rijden hier vandaan. We gingen kijken bij een CBCC daar. Ik noemde de CBCC elke keer kinderopvang, maar ik kwam er achter dat het meer lijkt op een peuterspeelzaal in Nederland. Kinderen worden er heen gebracht om te worden voorbereid op de basisschool. De leeftijd is alleen wel van 1 t/m 5 jaar. We gingen naar deze CBCC om een meeting te hebben met de caregivers (medewerkers). Eerst ging Chituzu even wat zingen met de kinderen en ging een leidster laten horen hoe goed de kinderen het (Engelse) alfabet kennen. Eén kind van twee kon hem helemaal opzeggen! Ze kunnen in dit land heel goed kennis/rijtjes opdreunen en dat begint dus al op de CBCC. Ze kunnen bijvoorbeeld het rijtje opzeggen van 1 tot en met 10 (in het Engels), maar echt het tellen (bijvoorbeeld op mijn vingers) kunnen ze niet. Dit hoeven ze ook nog niet te kunnen als ze 1 of 2 zijn, maar als ze 5 zijn moet dit toch wel een keer lukken. Sommige kinderen snappen het redelijk snel als ik het uitleg, anderen blijven me heel glazig aankijken.

Na dit spektakel werden alle kinderen gewogen. Zoals ik de vorige keer zei, krijgen een aantal CBCC’s en scholen in de omgeving hier Likuna Phala (mais- en sojameel) om pap van te maken. Om te kijken of dit helpt, worden de kinderen een aantal keer gewogen en wordt gekeken of de kinderen in de tussentijd aan zijn gekomen en de pap dus heeft geholpen. Dat het meel al wordt gedistributeerd en er daarna pas voor de eerste keer wordt gewogen, maakt dan blijkbaar niet zoveel uit. In ieder geval werd er een bagageweegschaal (zo’n hang ding met een haak eraan) opgehangen aan een balk in het lokaal. Toen werden de kinderen er één voor één aangehangen om te wegen. Tja, zo kan het ook...

Na het wegen hadden we een gesprek met de caregivers, zo’n gesprek heeft elke keer een vaste structuur. Eerst worden alle gegevens verzameld over de hoeveelheid kinderen, caregivers etc., daarna wordt gevraagd wat voor activiteiten er worden gedaan en wat de caregivers als uitdagingen, problemen en successen zien. Dit gesprek ging niet zo heel erg diep en was redelijk snel afgelopen. Maar ja, dan zit er zo’n gekke blanke die meer wil weten en die vraagt door wat ze precies doen, wat ze lastig vinden en waarom sommige dingen zo zijn. Op een gegeven moment vroeg één van hen ook aan mij of ik nog tips had voor hen. Ehm... nou, heb je even? Ik vond het heel tof dat ik iets bij kon dragen door ideeën te geven over wat ze nog meer konden doen. Wat ik wel echt merk is dat Malawianen heel mooi kunnen praten. Ze kunnen prachtig vertellen over wat ze mooi vinden aan hun werk. Ze weten echt precies wat ze zouden kunnen en moeten doen. Bijvoorbeeld bij zo’n CBCC, ze zeggen echt goeie dingen die ze zogenaamd doen: liedjes zingen, boekjes lezen, letters en cijfers oefenen. Bijvoorbeeld bij het alfabet elke kind zijn eigen letter aan laten wijzen en zo de kennis ook toe laten passen en niet alleen maar het alfabet opdreunen. Alleen wat ik in de praktijk zie, is heel anders. Dit zag ik bijvoorbeeld al bij de CBCC op Matunkha en zag ik hier weer. Ik heb de CBCC van dinsdag natuurlijk maar heel erg kort gezien, maar ik denk dat zij ook niet alles doen en toepassen van wat ze weten en vertellen. Het is ook een manier van denken en omgaan met kinderen die ze hier totaal niet gewend zijn...

Aan het eind van het gesprek kwamen ook nog twee kinderen uit de spreekwoordelijke mouw. Twee kinderen waarvan zij het lastig vonden om mee om te gaan. Eén van die twee is een kind met Downsyndroom (viel mij al op zodra ik binnenstapte, maar kennen ze hier niet), hij is 7 jaar en was ook naar de basisschool gegaan maar daar konden ze niets met hem omdat hij heel erg weinig kon. Toen is hij weer terug gestuurd naar de CBCC. Een andere was een kind die doof en stom is en epileptische aanvallen heeft. Ze vonden het vervelend dat hij kinderen vaak ging bijten en slaan. Ik heb geprobeerd uit te leggen hoe dat kan komen, maar ik weet niet of ze het echt goed begrepen. Het voelde een beetje gek om zo’n advies te geven, maar ook heel tof. Al met al een leuke ervaring: met zijn vieren op de grond zitten, rug tegen een net gemetselde muur, een open raam (nog geen glas er in), de regen tikt op het golfplatendak, zij praten in het Tumbuka (de lokale taal) en Chituzu alles maar vertalen/samenvatting naar het Engels en weer terug.

Daarna kwam de lunch, we kregen nsima aangeboden, dit is een soort stevige puree van mais en dit eten de Malawianen twee keer per dag. We kregen hier pompoenblad (lekker!), vis en geit (weer eens wat anders) bij. En dan moet je het maar opeten met je handen, een stukje nsima pakken en hier vis/groente/vlees bij pakken. Ik vond dat wat ik erbij kreeg wel lekker, maar de nsima smaakt echt nergens naar en was daardoor lastig door je keel te krijgen. In ieder geval heb ik het lokale voedsel gehad!

Na de nsima gingen we nog kijken bij de Children’s Corner, dit zijn naschoolse activiteiten.

En toen weer hobbeldebobbel terug in de auto. Daar geniet ik elke keer weer van, rijden door de heuvels met prachtig uitzicht (het is nu lekker groen ivm het regenseizoen). Ik moet wel eerlijk zeggen dat het Maxima-effect hier enigszins bij mee speelt. Als blanke ben je hier nogal bijzonder en vinden mensen het erg leuk als je even zwaait. Kinderen komen soms helemaal naar de weg toegerend, ‘azungu (blanke), hi!’. Dit is onderweg in de auto zo, maar ook als je bijvoorbeeld naar Rumphi wandelt. Je kunt hier zeg maar niet incognito over straat.

Onderweg naar de dorpen rijden we ook langs de veldjes van de mensen, er staat heel vaak mais op van allerlei lengte, soms klein en soms al best groot. Tussen de mais staat vaak pompoen, die blijft mooi laag en kan er goed tussendoor groeien. Er staat ook nog wel eens tabak op, dit wordt gedroogd, verkocht en geëxporteerd. Daarnaast heb ik al een aantal keer pinda’s gezien en verder nog niet zoveel. Sommige mensen verbouwen ook casave of soja, maar dit heb ik nog niet herkend.

Woensdag ging ik met Chituzu naar een CBCC en Children’s Corner in een ander dorp, dit was alleen iets minder goed voorbereid dus was vooral ook veel wachten.

Donderdag ging ik met Ineke mee om school health te doen. Vanuit de overheid wordt gezegd dat alle kinderen in bepaalde klassen moeten worden onderzocht. Het ziekenhuis in Rumphi heeft hier eigenlijk geen capaciteit voor, dus Ineke heeft aangegeven te willen helpen. Samen met een verpleegkundige van het ziekenhuis en Ineke ging ik dus op weg naar een school. Het is de bedoeling dat we alle kinderen van standard 1 (de jongste groep) op alle scholen gaan zien dit jaar, ik ben benieuwd of dat gaat lukken! Ik woog en mat de kinderen en coördineerde de boel, de verpleegkundige deed een zichttest en Ineke deed de uiterlijke gezondheid (huid, ogen, oren etc). Leuk om op een andere manier met kinderen bezig te zijn. We gaan nu elke twee weken naar een school toe hiervoor.

Vrijdag ben ik naar Mzuzu geweest om mijn visum te verlengen, ik mag weer een maandje blijven :)! ‘s Avonds hebben we met alle vrijwilligers bij Tiem en Ineke gekookt en gegeten. Dat was erg gezellig en super lekker! Het was ook lekker weer, echt zo’n Nederlandse zomeravond met kaarsjes, een lange broek aan en een vestje voor als het wat kouder wordt. Ik moet zeggen dat het dan wel een leuk idee is dat het in Nederland winter en vies weer is!

Vandaag (zaterdag) rommel ik lekker wat aan en morgen gaan we naar de waterintake wandelen, hier krijgt Matunkha zijn water vandaan. Dit is nog wel een aardige wandeling door de omgeving, dus ik ben benieuwd! Volgende week meer :).

Ondertussen doet de wifi het nog steeds niet en kan ik helaas nog geen foto’s uploaden. Mijn blog krijg ik via mijn telefoon er wel op, maar foto’s is teveel gevraagd. Heb er intussen wel heel wat gemaakt, dus als ik weer wat kan uploaden ga ik dat snel doen!

Groetjes aan Nederland!

Esther